Het is er weer!

Het is zoals een duik nemen in een ijskoud meer, dit weblog na jaren van afwezigheid weer leven inblazen. Soms gebeurt er te veel in een leven om te schrijven! En dat was bij mij het geval. Maar opeens kriebelde het weer, wilde ik niets anders, merkte ik dat ik me schrijvend – hoe dan ook – het beste voel. Ook vond ik dat ik een plicht te vervullen had: een roman schrijven over een man zoals mijn vader.

geplaatst op 1-08-2013


Share |



Fragment van een verjaarskaart van Klaas Gubbels

Deze weblog heeft als inspirerende ondergrond een fragment van een verjaarskaart getekend door Klaas Gubbels. Klaas, die een goede vriend is, gaf me die kaart voor mijn vijftigste verjaardag. Ik koester het werk van Klaas Gubbels. Als ik aan onze keukentafel zit, wat een leeftafel is, kijk ik naar de bomen buiten en ook kijk ik altijd weer met een gevoel van rijkdom naar de dingen die mij omringen. Dingen die zoveel meer dan dingen zijn, omdat ze een verhaal vertellen. Hoe vaak heb ik niet gedacht: je hebt regen, je hebt wind, je hebt zon, je hebt de kat die zich tegen je aan schurkt, je hebt wijn, je hebt thee, je hebt een goed gesprek en een kwinkslag, je hebt een leeg boek en je hebt tekeningen en schilderijen, en je hebt heel dierbare tekeningen, zoals de tekeningen van Klaas Gubbels. Altijd weer opnieuw verbaas ik me over de vanzelfsprekende kracht van zijn beeldtaal. Naar zijn werk blijf je kijken. Net of het bij de orde van de dag hoort. Het voegt zich naadloos in de grilligheid van je bestaan en stemmingen. Waarom, vraag ik me af, wat maakt zijn werk zo levend, zo ademend? Zoals op alle grote vragen in het leven die simpel zijn omdat ze met essentie te maken hebben, heb ik ook op deze vraag geen antwoord. Waarom word je geboren? Waarom ga je dood? Waarom houd je van iets of iemand? Ik kijk naar de tekening van Klaas Gubbels die ik op vijftigste verjaardag van hem kreeg en ik denk - misschien is dát wel de kracht van zijn werk: hij weet de essentie te verbeelden zonder het geheim van die essentie prijs te geven. Daarom heb ik zijn beelden zo graag in mijn nabijheid, kijk ik er vaak naar, bijna ongemerkt en leer ik wat van dat kijken: geheimen zijn sober.

geplaatst op 1-06-2009


Share |




Share |